.jpg)
Πριν από 3 ώρες
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Macedonians. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Macedonians. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου 2011
Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2009
ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ!!!
ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ, ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΑΚΡΑΔΑΝΤΑ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΠΡΩΤΑ Ο ΘΕΟΣ ΕΚΛΕΓΕΙ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΚΥΡΙΩΣ ΛΟΓΩ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΥΠΕΥΘΥΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ!
ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙ ΤΙΣ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΑΛΟΓΑ!!! ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΚΑΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΕΝΑ ΤΕΡΜΑ ΣΤΙΣ ΑΝΟΥΣΙΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟΚΙΝΟΥΜΕΝΕΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ! ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ, ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΣ, ΩΣ ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΕΣ!!!
ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΤΙΜΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ 1995.
ΑΦΟΥ ΚΟΝΤΑ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΕΒΑΛΑΝ ΝΕΡΟ ΣΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΟΥΣ! ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΕΙΡΑ ΜΑΣ!
ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΣΑΦΕΣ, ΟΤΙ...
ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΝΑΤΟ...
ΑΣ ΟΝΟΜΑΣΤΟΥΝ ΒΑΡΝΤΑΡΣΚΑ, ΔΥΤΙΚΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ, ΝΟΤΙΑ ΣΕΡΒΙΑ, ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΛΒΑΝΙΑ, ΔΟΡΥΦΟΡΟΣ ΤΩΝ ΗΠΑ Ή ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ!
ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΙ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» Ή ΜΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΕ ΠΑΡΑΓΩΓΟ ΑΥΤΗΣ!
ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΥΝΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ, ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΟΝ ΑΠΑΝΤΑ!!!
ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ...
ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΛΕΙ... ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΤΗΣ.- (Τελεία και παύλα)
Κυριακή 30 Αυγούστου 2009
Παρασκευή 7 Αυγούστου 2009
I am Macedonian
I am Macedonian!
Watch and listen.
This is the truth, the truth that must must be told.
If you ever wanted to understand why?
Watch and Listen.
Today, as we enter the 21st century, the Macedonians of Greece continue to fight for their identity from the identity thieves of FYROM. 65 years since TITO began his propaganda against Greek Macedonia. The Macedonian language is still GREEK after 4000 years, the Macedonian nationality is still GREEK despite the Comatadjis who killed to change it, and the Macedonians are still forced to watch on as the world favors lies and propaganda over truth. My Macedonian name will never be sold to a people with no link to the language, culture, history or Names of my heritage. Human Rights Watch, Amnesty International use the political name Macedonians at the expense of truth, and sell their souls for 30 pieces of silver. I am Macedonian and I demand that the continuity of my GREEK Macedonian language and heritage shall not be sold. Despite the propaganda of Skopje, Greece peacefully continues to demand that Justice be served. Will Greece ever have this justice? The justice of taking back your identity from those who have stolen it and gone on a spending spree.
The ancient Macedonians used their own vernacular, Macedonian language. This has been proven time and again to be a dialect of GREEK. There are number of testimonials from the ancient historians in support of this fact. Yet FYROM continue to twist facts to suite their agenda. For instance, the Greek historian Plutarch (I AD), describing a quarrel between Alexander the Great and one of his friends wrote that Alexander ("jumped on his feet and in Macedonian called on his shield-bearers"11). No other Macedonian language has ever been produced that is not a dialect of GREEK. To imply that a dialect is a separate language is as fallacious as saying that a Texan drawl makes the Texan not an American.
Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2009
Εμείς οι Μακεδόνες.
ένα σημαντικό άρθρο του κ. Σιαμπανοπούλου Κωνσταντίνου.
«Είμαι Έλλην το καυχώμαι, ξέρω την καταγωγή μου, η ελληνική ψυχή μου ελευθέρα πάντα ζει».
Οι απλοί αυτοί στίχοι του τραγουδιού, που μαθαίναμε τον καιρό της χρυσής παιδικής μας ηλικίας στο σχολείο, τονίζουν μια αδιάσειστη αλήθεια:
«ότι εμείς οι κατοικούντες στις βόρειες ακριτικές περιοχές του Ελληνισμού, οι γηγενείς Μακεδόνες, είμαστε Έλληνες, γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων Μακεδόνων».
Οι Μακεδόνες αισθάνονταν τους εαυτούς τους πάντοτε Έλληνες, ομιλούσαν ελληνιστί και δεν είχαν αποβάλλει ποτέ τον σύνδεσμο τους με τον ελληνικό πολιτισμό, τονίζει ο ΗΟΡΜΑΝ.
Την ελληνική του καταγωγή, βροντοφώναξε με περηφάνεια στους δύσπιστους Αθηναίους - γραφεί ο Ηρόδοτος - ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αλέξανδρος ο πρώτος, το έτος 479 π.Χ., όταν εισήλθε τη νύχτα κρυφά στο στρατόπεδο τους, στις Πλαταιές, για ν' αποκαλύψει τα σχέδια των Περσών και να τους χαρίσει τη νίκη. «Αυτός γε γαρ Έλλην το γένος ειμί τωρχαίον, είπε, και αντ' ελεύθερης δεδουλωμένην ουκ εθέλοιμι οράν την Ελλάδα». Και κρίθηκε τότε «Ως Έλλην των Πάνυ Ελλήνων» και στερέωσε την ιδέα της κοινής καταγωγής των Ελλήνων και Μακεδόνων με τη συμμετοχή του το 476 π.Χ. στους Ολυμπιακούς αγώνες, όπου μόνο Έλληνες έπαιρναν μέρος.
Δύο χιλιάδες τετρακόσια χρόνια περίπου αργότερα, τον καιρό του Μακεδόνικου Αγώνα, ένοπλος αγράμματος Μακεδόνας χωρικός, που μιλούσε το μιξόγλωσσο ιδίωμα, το αποκαλούμενο σήμερα από τους σκοπιανούς «μακεδόνικη γλώσσα» έδωσε μ' άλλο τρόπο την αποστομωτική απάντηση σε ξένο ανταποκριτή, όταν τον ερώτησε: «Σε ποιά εθνότητα ανήκεις και για ποιόν πολεμάς;
«Σκάψε τη γη και θα βρεις αρχαία Αν δεν είναι ελληνικά, τότε κι εγώ δεν είμαι Έλλην. Γι' αυτήν την πατρίδα πολεμώ. Την Ελλάδα», είπε ο Μακεδόνας με περηφάνεια και με μάτια που έβγαζαν σπίθες.
Δεν υπάρχει λοιπόν καμμιά αμφιβολία και κανένα δίλημμα μέσα μας. Ποιοι είμαστε εμείς οι Μακεδόνες. Είμαστε γνήσιοι Έλληνες από το γένος το αρχαίο ελληνικό των ορεισίβιων Μακεδόνων, που ξεκινώντας από τα Μακεδόνικα βουνά στα πανάρχαια χρόνια, γέμισε την πριν έρημη χώρα με νέο γένος ηρώων και την κατέστησε γόνιμη και αποδοτική. Γενάρχης και γνήσιος φυλετικός ήρωας του σθένους και της ανεξάντλητης δύναμης του Μακεδόνικου Ελληνισμού ήταν ο Ηρακλής και πολλά ήσαν τα ιερά κέντρα της λατρείας του στη μακεδόνικη γη.
Οι αρχαιότητες μας είναι οι φθεγγόμενοι λίθοι. Είναι οι αψευδείς μάρτυρες και πολύτιμη παρακαταθήκη της ένδοξης ιστορικής και πολιτιστικής πορείας των Ελλήνων προγόνων και αδιάψευστη απόδειξη της συνέχειας του Μακεδόνικου Ελληνισμού σε κάθε πολιτεία και χωριό απ' άκρο σ' άκρο της Μακεδονίας. Ερείπια ακροπόλεων και βυζαντινών κάστρων, επιγραφές και νομίσματα, τάφοι με πλούσια κτερίσματα, γλυπτά και ανάγλυφα όλων των εποχών, νεολιθικοί οικισμοί, βυζαντινά μοναστήρια, ναοί βυζαντινοί και των χρόνων της τουρκοκρατίας κι αρχοντικά της λαϊκής αρχιτεκτονικής βρίσκονται σ' όλη την Μακεδόνικη γη, που τάχθηκε από τη μοίρα προμαχώνας στα σύνορα τα βορινά, στον παντοτινό αγώνα κατά των επιδρομέων υπέρ της ασφάλειας όλων των άλλων Ελλήνων.
50 ακροπόλεις και βυζαντινά κάστρα και 150 αρχαίοι οικισμοί έχουν επισημανθεί στη γη μόνο της Ελίμειας, που περικλείεται σήμερα στα όρια των Νομών Κοζάνης και Γρεβενών κι είναι απειράριθμοι οι αρχαιοελληνικοί χώροι στην υπόλοιπη Δυτική κι ολόκληρη την άλλη Μακεδονία.
223 ελληνικές επιγραφές μαρμάρινες κατέγραψε από την περιοχή της αρχαίας Άνω Μακεδονίας, της σημερινής Δυτικής Μακεδονίας, το έτος 1985 το Εθνικό Κέντρο Ερευνών, 1400 αρχαιοελληνικές επιγραφές αναφέρει 0 Μαργαρίτης Δήμιτσας από όλο το χώρο της Μακεδονίας, το έτος 1896, στο περισπούδαστο βιβλίο του
«Η Μακεδονία εν λίθοις φθεγγομένοις και μνημείοις σωζομένοις».
Και 2.000 άρματα φορτωμένα με αριστουργήματα της τέχνης των Μακεδόνων έσερνε πίσω του μαζί με 250 Μακεδόνες αιχμαλώτους ευγενείς, ο Παύλος Αιμίλιος, κατακτητής της Μακεδονίας το 167 π,Χ. για να κοσμήσει τη θριαμβευτική είσοδο του επί τριήμερο στη Ρώμη, γράφει ο Κλεάνθης Νικολαϊδης στο βιβλίο του «Η ιστορία του Ελληνισμού με βάσιν και Κέντρον την Μακεδονίαν» το έτος 1923. Κι είναι απειράριθμα ακόμα εκείνα που οι βαρβαρικές επιδρομές και η τουρκική κατάκτηση εξαφάνισαν αλλά και όσα στοργικά κρύβει στα σπλάχνα της η μητέρα γή, περιμένοντας την αρχαιολογική σκαπάνη να τα φέρει στο φως για ν' αποδείξουν το μεγαλείο του μακεδόνικου ελληνισμού. Οι τυχαίες αποκαλύψεις της Βεργίνας, της Πέλλας, της Έδεσσας, του Δίου, του Δερβενίου, της Σίνδου, της Χαλκιδικής κι όλης της άλλης Μακεδονίας και στις περιοχές του Νομού Κοζάνης, μετά το 1983, στη Μαυροπηγή, στην Ποντοκώμη, στην Κοιλάδα, στη Σπηλιά, στην Ανω Κώμη, στους Πύργους, στο Μπουφάρι Βοΐου, στον Πολύμυλο, στις νεολιθικές τούμπες του Σαρί γκιόλ και στην τεχνητή λίμνη του Αλιάκμονα, στα Σέρβια και ειδικά στην Αιανή, απέδειξαν κι αποδεικνύουν συνεχούς το υψηλό βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο των Μακεδόνων από τη Μυκηναϊκή ακόμη εποχή του πολιτισμού. Είναι ένας πολιτισμός, που είναι κοινός και εφάμιλλος με τον πολιτισμό των άλλων νοτίων Ελλήνων, γεγονός που μαρτυρεί την ενότητα τοιν πανελλήνων από την προϊστορική ακόμη εποχή.
Πέραν όμως από τις αρχαιότητες και τα μνημεία τα βυζαντινά και της εποχής των χρόνων της τουρκοκρατίας, οι γηγενείς κάτοικοι της Μακεδονίας, ποτισμένοι με την ανθρωπιά της αρχαίας ελληνικής σκέψης και την περηφάνεια των Μακεδόνων δημιούργησαν μια σταθερή, ηθική και πολιτιστική βάση, που στάθηκε ο γρανιτένιος κι αλήθητος προσανατολισμός στο σκληρό αγώνα για την εθνική επιβίωση και ειδικά στα χρόνια της τουρκοκρατίας, που επιχειρήθηκε ο αφελληνισμός. Έτσι ο λαός αυτός στα 523 χρόνια της τουρκικής βαρβαρότητας επέδειξε ελληνικές αρετές, γαλουχήθηκε με την ελπίδα της αναστάσεως του Γένους κι αγωνίστηκε με το ένα χέρι στ' αλέτρι και την αξίνα και με το άλλο το όπλο και το σπαθί, στην προσπάθεια του να επιβιώσει και ν' αποκτήσει την εθνική του ανεξαρτησία. Κι έλαβε μέρος σ' όλους τους αγώνες, τόσον κατά τους προεπαναστατικούς χρόνους με τους κλέφτες κι αρματολούς, όσο και στις εξεγέρσεις τον 1821, του 1854, του 1878, και στην περίοδο του Μακεδόνικου Αγώνα, που στην πραγματικότητα άρχισε από το 1870 με τη δημιουργία της Βουλγαρικής Εξαρχίας και από το 1876 με τα ένοπλα μακεδόνικα κλεφταρματολικά σώματα, τα οποία κράτησαν άσβεστη τη φλόγα της ελευθερίας κι αλώβητη κι αμόλυντη την ελληνική ψυχή, ώστε οτην εποχή του 1904 -1908 με την εξόρμηση των οργανωμένων ανταρτικών σωμάτων να σωθεί η Μακεδονία και να παραδοθεί ελεύθερη οτην αγκαλιά της μητέρας πατρίδος τον Οκτώβριο του 1912 με τους Βαλκανικούς πολέμους.
Οι συνεκτικοί δεσμοί, που κράτησαν ενωμένο ψυχικά το λαό κι αδιάφθορη την εθνική συνείδηση του ήταν η κοινή πίστη, τα κοινά ήθη και έθιμα, οι θρύλοι, οι παραδόσεις, οι παροιμίες, οι γιορτές και τα πανηγύρια και η οργανωμένη κοινωνική ζωή. Κι αν μερικοί Έλληνες από τις καταπιέσεις και τις άλλες ανάγκες των συνθηκών της ζωής βρέθηκαν στη δύσκολη θέση να αλλάξουν τη γλώσσα τους και να μιλήσουν το μιξόγλωσσο ιδίωμα, ανάμεικτο από ελληνικές, τουρκικές, αρβανίτικες και σλαβικές λέξεις, όπως και οι τουρκόφωνοι και βλαχόφωνοι σ' άλλες περιοχές, οι συνεκτικοί δεσμοί και η κοινή πολιτιστική τους ταυτότητα ήσαν τα στοιχεία εκείνα που διατήρησαν αμόλυντη την εθνική τους συνείδηση ώστε να δίδει προς κάθε κατεύθυνση ο κάθε Μακεδόνας χωρικός την περήφανη απάντηση: «Σκάψε τη γη και θα βρεις αρχαία. Αν αυτά δέν είναι ελληνικά, τότε κι εγώ δεν είμαι Έλληνας».
Με την ανταλλαγή των πληθυσμών, όσοι από τους κατοίκους των παραμεθόριων περιοχών της Μακεδονίας είχαν σλαβική συνείδηση και καταγωγή έφυγαν για Βουλγαρία. Οι υπόλοιποι κάτοικοι της Μακεδονίας ανεξάρτητα από τα γλωσσικά ιδιώματα, έχοντας ελληνική εθνική συνείδηση και καταγωγή, παρέμειναν στις εστίες τους, κοντά στις παραμεθόριες περιοχές. Τα ήθη κι έθιμα τους, καθάρια ελληνικά, και τα τραγούδια τους εξυμνούν τα κατορθώματα των Μακεδονομάχων, ντόπιων κι από την νότια Ελλάδα, με πρώτον τον Παύλο Μελά, στον αγώνα κατά των Κομιτατζήδων.
Έτσι. η θεωρία του Φαλμυράιερ κατέπεσε, γιατί αποδείχθηκε περίτρανα ότι οι Μακεδόνες και οι άλλοι Έλληνες δεν ήσαν Σλάβοι ομιλούντες ελληνικά, αλλά γνήσιοι Έλληνες απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, όπως μαρτυρούν τα ήθη κι έθιμα τους και η πολιτιστική τους ταυτότητα, που έχει τις ρίζες της στην αρχαιοελληνική σκέψη.
Ήρθε όμως ο Τίτο το 1944 αντί των Βουλγάρων Κομιτατζήδων, και γέννησε το τέρας που ονομάστηκε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας» με πρωτεύουσα τα Σκόπια, αναγνωρίζοντας τους Μακεδόνες ως ιδιαίτερη εθνότητα. Κι ανεζήτησε τους υπηκόους του ψευδοκράτους του, τόσον στις περιοχές της Βουλγαρίας, που εγκατέλειψε πια τη Μεγάλη Ιδέα, όσον και στην ελληνική Μακεδονία, προπαγανδίζοντας συνεχώς και παραποιώντας την ιστορική αλήθεια.
Κι ασφαλώς με το ψέμα και κυρίως με την εξαγορά, αφού το χρήμα μπορεί να διαφθείρει, βρήκε εξωμότες στις ξένες χώρες να στηρίξει την προπαγάνδα του σε βάρος της ελληνικής Μακεδονίας και να εξυπηρετήσει τα επεκτατικά του σχέδια.
Εως εδώ την ευθύνη την έχουν ο Τίτο, οι Σκοπιανοί, οι εξωμότες της Αυστραλίας και του Καναδά κι όλοι εκείνοι οι ξένοι, που πληρώνονται με πολύ χρήμα να βγάλουν εγκυκλοπαίδειες, να συσκοτίζουν την αλήθεια και να παραπλανούν τους Ευρωπαίους και τους άλλους λαούς του κόσμου, προβάλλοντας το ψέμα νια την ενίσχυση και την ισχυροποίηση του μύθου της Μακεδόνικης Εθνότητας.
Εμείς όμως οι Έλληνες, ως άτομα, στο χώρο που ζούμε, και ως Κράτος, μέσα στην ελληνική επικράτεια κι έξω απ' αυτήν, τι κάναμε για την ενημέρωση του λαού και την διαφώτιση των Κυβερνήσεων και των λαών του κόσμου σχετικά με τα ψεύδη των γειτόνων μας και τα απαράγραπτα δίκαια μας;
Σ΄ αυτή την πείσμονη σλαβική επιβουλή, που εκδηλώθηκε αρχικά από το 1926 ακόμη με τη διακήρυξη των πανόλα βιοτικών ιδεών στο συνέδριο της Μόσχας, εμείς σαν κράτος αντιτάξαμε πάντοτε μια περίεργη διστακτικότητα. Μια διστακτικότητα επικίνδυνη για την εθνική μας υπόσταση, που συνεχίστηκε, τόοο μετά την απελευθέρωση της Ελλάδος από τον τουρκικό ζυγό όσο και μετά το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου, που δημιουργήθηκε ξανά το ζήτημα αυτό αφήνοντας το λαό τελείως απληροφόρητο.
Κι ενώ στο εξωτερικό η ελληνική διπλωματία συνεχώς μετά το 1950 δραστηριοποιείται κι αγωνίζεται, όσο αγωνίζεται να καταρρίψει το μύθο της μακεδόνικης εθνότητας, εδώ,
«ένδον των τειχών» τι γίνεται;
Περί άλλων μεριμνούμε και τυρβάζουμε. Για την ευμάρεια μας, την διασκέδαση μας, την καλοζωία μας, τις διαμαρτυρίες μας Ελλήνων κατά Ελλήνων, τα ψηφίσματα μας για τα δικαιώματα των λαών του κόσμου. Και για τα εθνικά μας θέματα που καίνε; Δεν νοιάζεται πια κανένας Έλληνας πολίτης. Όλοι αδιαφορούμε από φόβο μη χαρακτηρισθούμε κινδυνολόγοι, σωβινιστές, εχθροί των λαών και της ειρήνης, αναχρονιστικοί.
Αλήθεια που βρισκόμαστε και που πάμε; Το καθετί ελληνικό το απαρνούμαστε, ώστε να χάνεται και αντικαθίσταται με το ξένο. Απαρνούμαστε την παράδοση, το καθετί παλιό για ν' απολαύσουμε το νέο χωρίς διάκριση. Απαρνούμαστε όλα εκείνα τα στοιχεία του πολιτισμού που συνθέτουν το βίο και την ιστορία του ελληνισμού. Χάνουμε την εθνική μας ταυτότητα, κάτω από το βαρύ πέλμα του βιομηχανικού πολιτισμού, που μαζοποιεί και ισοπεδώνει τους λαούς εκείνους, που δεν έχουν εθνική μνήμη.
Πόσα από τα σπουδάζοντα Ελληνόπουλα σήμερα γνωρίζουν κάτι για την Μακεδονία, τους αγώνες της τους εθνικούς, τον αξεπέραστο πολιτισμό της, που τον διέδωσαν σ' όλη την Οικουμένη Μακεδόνες;
Πόσοι γνωρίζουν αυτό το ανύπαρκτο, πλην όμως υπαρκτό και αυτό πρόβλημα της επιβουλής κατά της εθνικής μας υποστάσεως και ανεξαρτησίας;
Πόσο και με ποιο τρόπο φρόντισε η ελληνική πολιτεία τους λίγους αυτούς τραυματισμένους γλωσσικά Έλληνες των παραμεθορίων περιοχών ώστε να κάμει το βίο τους, όχι ανθόσπαρτο αλλά κάπως ανθρωπινότερο για να τονώσει με το ενδιαφέρον της την εθνική συνείδηση και να τους κάμει αλύγιστους φρουρούς στα σύνορα τα βορινά, πρόμαχους της ασφάλειας όλων των Ελλήνων, όπως ήταν τον καιρό της τουρκοκρατίας και του Μακεδόνικου Αγώνα, που οι κομιτατζήδες τους αποκαλούσαν «Γραικομάνους» κι έφευγαν τρομοκρατημένοι και μόνο στο άκουσμα τους;
Και πώς σήμερα, οι απόγονοι αυτών των Γραικομάνων, από δεύτερη και Τρίτη γενεά, γίνονται στις ξένες χώρες προπαγανδιστές των Σκοπιανών επιδιώξεων;
Σπασμωδικά δυστυχώς αντιμετωπίστηκε το ανύπαρκτο αυτό πρόβλημα ανέκαθεν από την ελληνική πολιτεία στο εσωτερικό μας μέτωπο και δόθηκε η ευκαιρία στους Σλάβους να το κάμουν υπαρκτό, με τη συμπεριφορά όλων μας.
Κι αντί να διδάξουμε στα παιδιά μας στα σχολεία και μ' όλα τα μέσα της μαζικής ενημέρωσης «Τι εστί ελληνική πατρίδα», ποια είναι τα σύμβολα της. ποια είναι η τοπική μας ιστορία και η ιστορία της ευρύτερης περιοχής, αντί να καλλιεργήσουμε την εθνική συνείδηση των Ελλήνων, σε συνδυασμό με την αγάπη και τη φιλία μεταξύ των λαών της γης, εμείς τα φοβούμαστε αυτά και τ' αποφεύγουμε για να μη μας πουν καθυστερημένους κι όχι προοδευτικούς και αντί όλων αυτών τι κάνουμε-για ν' αντιμετωπίσουμε την προπαγάνδα των Σκοπίων και τον ελλοχεύοντα κίνδυνο:
Ασβεστώνουμε τις αγιογραφίες των παλιών εκκλησιών, που επί αιώνες θέρμαιναν την ψυχή του σκλαβωμένου γένους και θέριεψαν την αποσταμένη ελπίδα, γιατί νομίζουμε ότι έτσι εξαφανίζουμε τα αποδεικτικά στοιχεία της κατά φαντασίαν επίδρασης των Σλάβων στο Μακεδόνικο Ελληνισμό, αφού από άγνοια, αφέλεια και αγραμματοσύνη, θεωρούμε ότι οι επιγραφές στους Αγίους δεν είναι Ελληνικές αλλά σλαβικής γραφής. Κι ακόμη αν δεν καταστρέφουμε τις εικόνες, σβήνουμε τις επιγραφές και επάνω σ' αυτές γράφουμε νέες, δήθεν ελληνικές, ή γκρεμίζουμε τα ιερά μας, τις θολόκτιστες εκκλησίες της τουρκοκρατίας και στη θέση τους χτίζουμε τους όγκους από μπετόν, μ' αποτέλεσμα να εξαφανίζεται κάθε αποδεικτικό στοιχείο, που μαρτυρεί την ελληνικότητα του τόπου αυτού. Κι αυτό γίνεται δυστυχώς σε χωριά, που υπήρξαν φρούρια του Ελληνισμού στα χρόνια της τουρκοκρατίας και του Μακεδόνικου Αγώνα. Γκρεμίζουμε όλη την αρχιτεκτονική μας κληρονομιά, αλλοιώνουμε την εθνική μας φυσιογνωμία, δίδουμε λαβή στους ξένους ότι φοβούμαστε την αλήθεια, ενώ δεν την γνωρίζουμε και τρέχουμε τουρίστες στην ελληνικότατη Αχρίδα, στο Κρούσοβο, το Μοναστήρι και αλλού για να θαυμάσουμε τ' αρχοντικά, τις εκκλησίες και τα μοναστήρια, που στη μεγάλη άγνοια της άγνοιας μας θεωρούμε πολιτιστική κληρονομιά των Σλάβων; Ξεχνούμε τους χορούς και τους σκοπούς του τόπου μας και σε παραδοσιακές γιορτές ή οργανωμένες εκδηλώσεις φέρνουμε συγκροτήματα γιουγκοσλάβικα, με κρατικές δαπάνες, κι αφού εκτελέσουν το πρόγραμμα τους, αφήνουμε επί μια και περισσότερη εβδομάδα να γυρίζουν τα χωριά μας στο όνομα του Ξένιου Δία, να σπέρνουν την προπαγάνδα τους «περί μακεδόνικης Εθνότητας».
Ποιος λοιπόν, φταίει αν το ανύπαρκτο αυτό ζήτημα, με τη συμπεριφορά μας το κάνουμε υπαρκτό;
Η αφέλεια μας κι η άγνοια μας κι όχι μόνον οι ξένοι, στους οποίους τα φορτώνουμε όλα για να καλύπτουμε τις δικές μας ευθύνες.
Τι πρέπει να γίνει;
Η απάντηση βγαίνει μόνη της: Να συνειδητοποιήσει ο κάθε ένας, πολίτες και πολιτεία, το χρέος προς τον τόπο.
Τα μνημεία μας, τα ήθη και τα έθιμα μας, η κοινωνική ζωή και οι εκδηλώσεις της, ο ελληνικός τρόπος ζωής κι όλα εκείνα τα στοιχεία της τέχνης και του λόγου, που αποτελούν την εθνική πολιτιστική μας κληρονομιά, πρέπει να είναι η τιμή και η περηφάνεια μας και η ταυτότητα της φυλής και της καταγωγής μας στην Ευρώπη των Εθνών. Είναι όλα αυτά οι φθεγγόμενοι λίθοι, που διδάσκουν πάντοτε. Όλα εκείνα τα οποία δεν μαθαίνετε παρά των υμετέρων διδασκάλων» τονίζει ο Μαργαρίτης Δήμιτσας από το 1896 ακόμη.
Να συνειδητοποιήσουν όλοι οι Έλληνες πρώτα, ότι υπάρχει μια χώρα πλούσια από τη φύση της, την ιστορία, τον πολιτιομό της τον πανάρχαιο ελληνικό, η Μακεδονία.
Κι αυτή η όμορφη χώρα, η γη της επαγγελίας, είναι η υψηλή σκοπιά της Ελλάδος από όπου διαδόθηκε το φως του πολιτισμού στα πέρατα της οικουμένης με τους πεζεταίρους του Μεγαλέξανδρου.
Πουλημένοι συγγραφείς, πλαστογράφοι ιστορικοί και πολιτικοί συμφεροντολόγοι, δημιούργησαν τον μύθο της Σλαβικής Μακεδονίας. Εμείς δεν έχομεν ανάγκη πλαστογραφήσεως της ιστορίας σαν τους πλαστογράφους των Σκοπίων, που θέλουν τον Ορφέα, το Μεγαλέξανδρο και τον Αριστοτέλη ως δικούς τους. Αψευδείς μάρτυρες και θερμοί κήρυκες της ελληνικότητας της Μακεδονίας είναι τα ψυχρά και άψυχα λιθάρια, τα μνημεία τέχνης και λόγου όλων των εποχών, τα οποία με στεντορεία φωνή διακηρύττουν, ότι η Μακεδονία μας «είναι οστούν τα οστά της Ελλάδος και σάρκα έκ της σαρκός της, καρδία και θεμέλιον τον Ελληνισμού».
Όλα αυτά είναι μάρτυρες της αδιάκοπης πορείας του Ελληνισμού, είναι η φωνή των νεκρών της χώρας αυτής «πούναι του Σλάβου τ' όραμα και του Ρωμιού η λαχτάρα», είναι η βοή των ζώντων.
Χρέος όλων να τα διατηρήσουμε και να τα προστατεύσουμε.
Η ιστορία το επιτάσσει, η πατρίδα θα μας ευγνωμονεί.
ΤΟ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΑΛΛΩΣΤΕ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΕΙΕΣ!!! (σημείωση του blog)
Πηγή : Το παραπάνω κείμενο είναι από ομιλία που έγινε σε εκδήλωση για τη Μακεδονία, την οποία οργάνωσε το κέντρο Μεσογειακών Σπουδών στο Κοβαντάρειο το Νοέμβριο του 1990.
«Είμαι Έλλην το καυχώμαι, ξέρω την καταγωγή μου, η ελληνική ψυχή μου ελευθέρα πάντα ζει».
Οι απλοί αυτοί στίχοι του τραγουδιού, που μαθαίναμε τον καιρό της χρυσής παιδικής μας ηλικίας στο σχολείο, τονίζουν μια αδιάσειστη αλήθεια:
«ότι εμείς οι κατοικούντες στις βόρειες ακριτικές περιοχές του Ελληνισμού, οι γηγενείς Μακεδόνες, είμαστε Έλληνες, γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων Μακεδόνων».
Οι Μακεδόνες αισθάνονταν τους εαυτούς τους πάντοτε Έλληνες, ομιλούσαν ελληνιστί και δεν είχαν αποβάλλει ποτέ τον σύνδεσμο τους με τον ελληνικό πολιτισμό, τονίζει ο ΗΟΡΜΑΝ.
Την ελληνική του καταγωγή, βροντοφώναξε με περηφάνεια στους δύσπιστους Αθηναίους - γραφεί ο Ηρόδοτος - ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αλέξανδρος ο πρώτος, το έτος 479 π.Χ., όταν εισήλθε τη νύχτα κρυφά στο στρατόπεδο τους, στις Πλαταιές, για ν' αποκαλύψει τα σχέδια των Περσών και να τους χαρίσει τη νίκη. «Αυτός γε γαρ Έλλην το γένος ειμί τωρχαίον, είπε, και αντ' ελεύθερης δεδουλωμένην ουκ εθέλοιμι οράν την Ελλάδα». Και κρίθηκε τότε «Ως Έλλην των Πάνυ Ελλήνων» και στερέωσε την ιδέα της κοινής καταγωγής των Ελλήνων και Μακεδόνων με τη συμμετοχή του το 476 π.Χ. στους Ολυμπιακούς αγώνες, όπου μόνο Έλληνες έπαιρναν μέρος.
Δύο χιλιάδες τετρακόσια χρόνια περίπου αργότερα, τον καιρό του Μακεδόνικου Αγώνα, ένοπλος αγράμματος Μακεδόνας χωρικός, που μιλούσε το μιξόγλωσσο ιδίωμα, το αποκαλούμενο σήμερα από τους σκοπιανούς «μακεδόνικη γλώσσα» έδωσε μ' άλλο τρόπο την αποστομωτική απάντηση σε ξένο ανταποκριτή, όταν τον ερώτησε: «Σε ποιά εθνότητα ανήκεις και για ποιόν πολεμάς;
«Σκάψε τη γη και θα βρεις αρχαία Αν δεν είναι ελληνικά, τότε κι εγώ δεν είμαι Έλλην. Γι' αυτήν την πατρίδα πολεμώ. Την Ελλάδα», είπε ο Μακεδόνας με περηφάνεια και με μάτια που έβγαζαν σπίθες.
Δεν υπάρχει λοιπόν καμμιά αμφιβολία και κανένα δίλημμα μέσα μας. Ποιοι είμαστε εμείς οι Μακεδόνες. Είμαστε γνήσιοι Έλληνες από το γένος το αρχαίο ελληνικό των ορεισίβιων Μακεδόνων, που ξεκινώντας από τα Μακεδόνικα βουνά στα πανάρχαια χρόνια, γέμισε την πριν έρημη χώρα με νέο γένος ηρώων και την κατέστησε γόνιμη και αποδοτική. Γενάρχης και γνήσιος φυλετικός ήρωας του σθένους και της ανεξάντλητης δύναμης του Μακεδόνικου Ελληνισμού ήταν ο Ηρακλής και πολλά ήσαν τα ιερά κέντρα της λατρείας του στη μακεδόνικη γη.
Οι αρχαιότητες μας είναι οι φθεγγόμενοι λίθοι. Είναι οι αψευδείς μάρτυρες και πολύτιμη παρακαταθήκη της ένδοξης ιστορικής και πολιτιστικής πορείας των Ελλήνων προγόνων και αδιάψευστη απόδειξη της συνέχειας του Μακεδόνικου Ελληνισμού σε κάθε πολιτεία και χωριό απ' άκρο σ' άκρο της Μακεδονίας. Ερείπια ακροπόλεων και βυζαντινών κάστρων, επιγραφές και νομίσματα, τάφοι με πλούσια κτερίσματα, γλυπτά και ανάγλυφα όλων των εποχών, νεολιθικοί οικισμοί, βυζαντινά μοναστήρια, ναοί βυζαντινοί και των χρόνων της τουρκοκρατίας κι αρχοντικά της λαϊκής αρχιτεκτονικής βρίσκονται σ' όλη την Μακεδόνικη γη, που τάχθηκε από τη μοίρα προμαχώνας στα σύνορα τα βορινά, στον παντοτινό αγώνα κατά των επιδρομέων υπέρ της ασφάλειας όλων των άλλων Ελλήνων.
50 ακροπόλεις και βυζαντινά κάστρα και 150 αρχαίοι οικισμοί έχουν επισημανθεί στη γη μόνο της Ελίμειας, που περικλείεται σήμερα στα όρια των Νομών Κοζάνης και Γρεβενών κι είναι απειράριθμοι οι αρχαιοελληνικοί χώροι στην υπόλοιπη Δυτική κι ολόκληρη την άλλη Μακεδονία.
223 ελληνικές επιγραφές μαρμάρινες κατέγραψε από την περιοχή της αρχαίας Άνω Μακεδονίας, της σημερινής Δυτικής Μακεδονίας, το έτος 1985 το Εθνικό Κέντρο Ερευνών, 1400 αρχαιοελληνικές επιγραφές αναφέρει 0 Μαργαρίτης Δήμιτσας από όλο το χώρο της Μακεδονίας, το έτος 1896, στο περισπούδαστο βιβλίο του
«Η Μακεδονία εν λίθοις φθεγγομένοις και μνημείοις σωζομένοις».
Και 2.000 άρματα φορτωμένα με αριστουργήματα της τέχνης των Μακεδόνων έσερνε πίσω του μαζί με 250 Μακεδόνες αιχμαλώτους ευγενείς, ο Παύλος Αιμίλιος, κατακτητής της Μακεδονίας το 167 π,Χ. για να κοσμήσει τη θριαμβευτική είσοδο του επί τριήμερο στη Ρώμη, γράφει ο Κλεάνθης Νικολαϊδης στο βιβλίο του «Η ιστορία του Ελληνισμού με βάσιν και Κέντρον την Μακεδονίαν» το έτος 1923. Κι είναι απειράριθμα ακόμα εκείνα που οι βαρβαρικές επιδρομές και η τουρκική κατάκτηση εξαφάνισαν αλλά και όσα στοργικά κρύβει στα σπλάχνα της η μητέρα γή, περιμένοντας την αρχαιολογική σκαπάνη να τα φέρει στο φως για ν' αποδείξουν το μεγαλείο του μακεδόνικου ελληνισμού. Οι τυχαίες αποκαλύψεις της Βεργίνας, της Πέλλας, της Έδεσσας, του Δίου, του Δερβενίου, της Σίνδου, της Χαλκιδικής κι όλης της άλλης Μακεδονίας και στις περιοχές του Νομού Κοζάνης, μετά το 1983, στη Μαυροπηγή, στην Ποντοκώμη, στην Κοιλάδα, στη Σπηλιά, στην Ανω Κώμη, στους Πύργους, στο Μπουφάρι Βοΐου, στον Πολύμυλο, στις νεολιθικές τούμπες του Σαρί γκιόλ και στην τεχνητή λίμνη του Αλιάκμονα, στα Σέρβια και ειδικά στην Αιανή, απέδειξαν κι αποδεικνύουν συνεχούς το υψηλό βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο των Μακεδόνων από τη Μυκηναϊκή ακόμη εποχή του πολιτισμού. Είναι ένας πολιτισμός, που είναι κοινός και εφάμιλλος με τον πολιτισμό των άλλων νοτίων Ελλήνων, γεγονός που μαρτυρεί την ενότητα τοιν πανελλήνων από την προϊστορική ακόμη εποχή.
Πέραν όμως από τις αρχαιότητες και τα μνημεία τα βυζαντινά και της εποχής των χρόνων της τουρκοκρατίας, οι γηγενείς κάτοικοι της Μακεδονίας, ποτισμένοι με την ανθρωπιά της αρχαίας ελληνικής σκέψης και την περηφάνεια των Μακεδόνων δημιούργησαν μια σταθερή, ηθική και πολιτιστική βάση, που στάθηκε ο γρανιτένιος κι αλήθητος προσανατολισμός στο σκληρό αγώνα για την εθνική επιβίωση και ειδικά στα χρόνια της τουρκοκρατίας, που επιχειρήθηκε ο αφελληνισμός. Έτσι ο λαός αυτός στα 523 χρόνια της τουρκικής βαρβαρότητας επέδειξε ελληνικές αρετές, γαλουχήθηκε με την ελπίδα της αναστάσεως του Γένους κι αγωνίστηκε με το ένα χέρι στ' αλέτρι και την αξίνα και με το άλλο το όπλο και το σπαθί, στην προσπάθεια του να επιβιώσει και ν' αποκτήσει την εθνική του ανεξαρτησία. Κι έλαβε μέρος σ' όλους τους αγώνες, τόσον κατά τους προεπαναστατικούς χρόνους με τους κλέφτες κι αρματολούς, όσο και στις εξεγέρσεις τον 1821, του 1854, του 1878, και στην περίοδο του Μακεδόνικου Αγώνα, που στην πραγματικότητα άρχισε από το 1870 με τη δημιουργία της Βουλγαρικής Εξαρχίας και από το 1876 με τα ένοπλα μακεδόνικα κλεφταρματολικά σώματα, τα οποία κράτησαν άσβεστη τη φλόγα της ελευθερίας κι αλώβητη κι αμόλυντη την ελληνική ψυχή, ώστε οτην εποχή του 1904 -1908 με την εξόρμηση των οργανωμένων ανταρτικών σωμάτων να σωθεί η Μακεδονία και να παραδοθεί ελεύθερη οτην αγκαλιά της μητέρας πατρίδος τον Οκτώβριο του 1912 με τους Βαλκανικούς πολέμους.
Οι συνεκτικοί δεσμοί, που κράτησαν ενωμένο ψυχικά το λαό κι αδιάφθορη την εθνική συνείδηση του ήταν η κοινή πίστη, τα κοινά ήθη και έθιμα, οι θρύλοι, οι παραδόσεις, οι παροιμίες, οι γιορτές και τα πανηγύρια και η οργανωμένη κοινωνική ζωή. Κι αν μερικοί Έλληνες από τις καταπιέσεις και τις άλλες ανάγκες των συνθηκών της ζωής βρέθηκαν στη δύσκολη θέση να αλλάξουν τη γλώσσα τους και να μιλήσουν το μιξόγλωσσο ιδίωμα, ανάμεικτο από ελληνικές, τουρκικές, αρβανίτικες και σλαβικές λέξεις, όπως και οι τουρκόφωνοι και βλαχόφωνοι σ' άλλες περιοχές, οι συνεκτικοί δεσμοί και η κοινή πολιτιστική τους ταυτότητα ήσαν τα στοιχεία εκείνα που διατήρησαν αμόλυντη την εθνική τους συνείδηση ώστε να δίδει προς κάθε κατεύθυνση ο κάθε Μακεδόνας χωρικός την περήφανη απάντηση: «Σκάψε τη γη και θα βρεις αρχαία. Αν αυτά δέν είναι ελληνικά, τότε κι εγώ δεν είμαι Έλληνας».
Με την ανταλλαγή των πληθυσμών, όσοι από τους κατοίκους των παραμεθόριων περιοχών της Μακεδονίας είχαν σλαβική συνείδηση και καταγωγή έφυγαν για Βουλγαρία. Οι υπόλοιποι κάτοικοι της Μακεδονίας ανεξάρτητα από τα γλωσσικά ιδιώματα, έχοντας ελληνική εθνική συνείδηση και καταγωγή, παρέμειναν στις εστίες τους, κοντά στις παραμεθόριες περιοχές. Τα ήθη κι έθιμα τους, καθάρια ελληνικά, και τα τραγούδια τους εξυμνούν τα κατορθώματα των Μακεδονομάχων, ντόπιων κι από την νότια Ελλάδα, με πρώτον τον Παύλο Μελά, στον αγώνα κατά των Κομιτατζήδων.
Έτσι. η θεωρία του Φαλμυράιερ κατέπεσε, γιατί αποδείχθηκε περίτρανα ότι οι Μακεδόνες και οι άλλοι Έλληνες δεν ήσαν Σλάβοι ομιλούντες ελληνικά, αλλά γνήσιοι Έλληνες απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, όπως μαρτυρούν τα ήθη κι έθιμα τους και η πολιτιστική τους ταυτότητα, που έχει τις ρίζες της στην αρχαιοελληνική σκέψη.
Ήρθε όμως ο Τίτο το 1944 αντί των Βουλγάρων Κομιτατζήδων, και γέννησε το τέρας που ονομάστηκε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας» με πρωτεύουσα τα Σκόπια, αναγνωρίζοντας τους Μακεδόνες ως ιδιαίτερη εθνότητα. Κι ανεζήτησε τους υπηκόους του ψευδοκράτους του, τόσον στις περιοχές της Βουλγαρίας, που εγκατέλειψε πια τη Μεγάλη Ιδέα, όσον και στην ελληνική Μακεδονία, προπαγανδίζοντας συνεχώς και παραποιώντας την ιστορική αλήθεια.
Κι ασφαλώς με το ψέμα και κυρίως με την εξαγορά, αφού το χρήμα μπορεί να διαφθείρει, βρήκε εξωμότες στις ξένες χώρες να στηρίξει την προπαγάνδα του σε βάρος της ελληνικής Μακεδονίας και να εξυπηρετήσει τα επεκτατικά του σχέδια.
Εως εδώ την ευθύνη την έχουν ο Τίτο, οι Σκοπιανοί, οι εξωμότες της Αυστραλίας και του Καναδά κι όλοι εκείνοι οι ξένοι, που πληρώνονται με πολύ χρήμα να βγάλουν εγκυκλοπαίδειες, να συσκοτίζουν την αλήθεια και να παραπλανούν τους Ευρωπαίους και τους άλλους λαούς του κόσμου, προβάλλοντας το ψέμα νια την ενίσχυση και την ισχυροποίηση του μύθου της Μακεδόνικης Εθνότητας.
Εμείς όμως οι Έλληνες, ως άτομα, στο χώρο που ζούμε, και ως Κράτος, μέσα στην ελληνική επικράτεια κι έξω απ' αυτήν, τι κάναμε για την ενημέρωση του λαού και την διαφώτιση των Κυβερνήσεων και των λαών του κόσμου σχετικά με τα ψεύδη των γειτόνων μας και τα απαράγραπτα δίκαια μας;
Σ΄ αυτή την πείσμονη σλαβική επιβουλή, που εκδηλώθηκε αρχικά από το 1926 ακόμη με τη διακήρυξη των πανόλα βιοτικών ιδεών στο συνέδριο της Μόσχας, εμείς σαν κράτος αντιτάξαμε πάντοτε μια περίεργη διστακτικότητα. Μια διστακτικότητα επικίνδυνη για την εθνική μας υπόσταση, που συνεχίστηκε, τόοο μετά την απελευθέρωση της Ελλάδος από τον τουρκικό ζυγό όσο και μετά το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου, που δημιουργήθηκε ξανά το ζήτημα αυτό αφήνοντας το λαό τελείως απληροφόρητο.
Κι ενώ στο εξωτερικό η ελληνική διπλωματία συνεχώς μετά το 1950 δραστηριοποιείται κι αγωνίζεται, όσο αγωνίζεται να καταρρίψει το μύθο της μακεδόνικης εθνότητας, εδώ,
«ένδον των τειχών» τι γίνεται;
Περί άλλων μεριμνούμε και τυρβάζουμε. Για την ευμάρεια μας, την διασκέδαση μας, την καλοζωία μας, τις διαμαρτυρίες μας Ελλήνων κατά Ελλήνων, τα ψηφίσματα μας για τα δικαιώματα των λαών του κόσμου. Και για τα εθνικά μας θέματα που καίνε; Δεν νοιάζεται πια κανένας Έλληνας πολίτης. Όλοι αδιαφορούμε από φόβο μη χαρακτηρισθούμε κινδυνολόγοι, σωβινιστές, εχθροί των λαών και της ειρήνης, αναχρονιστικοί.
Αλήθεια που βρισκόμαστε και που πάμε; Το καθετί ελληνικό το απαρνούμαστε, ώστε να χάνεται και αντικαθίσταται με το ξένο. Απαρνούμαστε την παράδοση, το καθετί παλιό για ν' απολαύσουμε το νέο χωρίς διάκριση. Απαρνούμαστε όλα εκείνα τα στοιχεία του πολιτισμού που συνθέτουν το βίο και την ιστορία του ελληνισμού. Χάνουμε την εθνική μας ταυτότητα, κάτω από το βαρύ πέλμα του βιομηχανικού πολιτισμού, που μαζοποιεί και ισοπεδώνει τους λαούς εκείνους, που δεν έχουν εθνική μνήμη.
Πόσα από τα σπουδάζοντα Ελληνόπουλα σήμερα γνωρίζουν κάτι για την Μακεδονία, τους αγώνες της τους εθνικούς, τον αξεπέραστο πολιτισμό της, που τον διέδωσαν σ' όλη την Οικουμένη Μακεδόνες;
Πόσοι γνωρίζουν αυτό το ανύπαρκτο, πλην όμως υπαρκτό και αυτό πρόβλημα της επιβουλής κατά της εθνικής μας υποστάσεως και ανεξαρτησίας;
Πόσο και με ποιο τρόπο φρόντισε η ελληνική πολιτεία τους λίγους αυτούς τραυματισμένους γλωσσικά Έλληνες των παραμεθορίων περιοχών ώστε να κάμει το βίο τους, όχι ανθόσπαρτο αλλά κάπως ανθρωπινότερο για να τονώσει με το ενδιαφέρον της την εθνική συνείδηση και να τους κάμει αλύγιστους φρουρούς στα σύνορα τα βορινά, πρόμαχους της ασφάλειας όλων των Ελλήνων, όπως ήταν τον καιρό της τουρκοκρατίας και του Μακεδόνικου Αγώνα, που οι κομιτατζήδες τους αποκαλούσαν «Γραικομάνους» κι έφευγαν τρομοκρατημένοι και μόνο στο άκουσμα τους;
Και πώς σήμερα, οι απόγονοι αυτών των Γραικομάνων, από δεύτερη και Τρίτη γενεά, γίνονται στις ξένες χώρες προπαγανδιστές των Σκοπιανών επιδιώξεων;
Σπασμωδικά δυστυχώς αντιμετωπίστηκε το ανύπαρκτο αυτό πρόβλημα ανέκαθεν από την ελληνική πολιτεία στο εσωτερικό μας μέτωπο και δόθηκε η ευκαιρία στους Σλάβους να το κάμουν υπαρκτό, με τη συμπεριφορά όλων μας.
Κι αντί να διδάξουμε στα παιδιά μας στα σχολεία και μ' όλα τα μέσα της μαζικής ενημέρωσης «Τι εστί ελληνική πατρίδα», ποια είναι τα σύμβολα της. ποια είναι η τοπική μας ιστορία και η ιστορία της ευρύτερης περιοχής, αντί να καλλιεργήσουμε την εθνική συνείδηση των Ελλήνων, σε συνδυασμό με την αγάπη και τη φιλία μεταξύ των λαών της γης, εμείς τα φοβούμαστε αυτά και τ' αποφεύγουμε για να μη μας πουν καθυστερημένους κι όχι προοδευτικούς και αντί όλων αυτών τι κάνουμε-για ν' αντιμετωπίσουμε την προπαγάνδα των Σκοπίων και τον ελλοχεύοντα κίνδυνο:
Ασβεστώνουμε τις αγιογραφίες των παλιών εκκλησιών, που επί αιώνες θέρμαιναν την ψυχή του σκλαβωμένου γένους και θέριεψαν την αποσταμένη ελπίδα, γιατί νομίζουμε ότι έτσι εξαφανίζουμε τα αποδεικτικά στοιχεία της κατά φαντασίαν επίδρασης των Σλάβων στο Μακεδόνικο Ελληνισμό, αφού από άγνοια, αφέλεια και αγραμματοσύνη, θεωρούμε ότι οι επιγραφές στους Αγίους δεν είναι Ελληνικές αλλά σλαβικής γραφής. Κι ακόμη αν δεν καταστρέφουμε τις εικόνες, σβήνουμε τις επιγραφές και επάνω σ' αυτές γράφουμε νέες, δήθεν ελληνικές, ή γκρεμίζουμε τα ιερά μας, τις θολόκτιστες εκκλησίες της τουρκοκρατίας και στη θέση τους χτίζουμε τους όγκους από μπετόν, μ' αποτέλεσμα να εξαφανίζεται κάθε αποδεικτικό στοιχείο, που μαρτυρεί την ελληνικότητα του τόπου αυτού. Κι αυτό γίνεται δυστυχώς σε χωριά, που υπήρξαν φρούρια του Ελληνισμού στα χρόνια της τουρκοκρατίας και του Μακεδόνικου Αγώνα. Γκρεμίζουμε όλη την αρχιτεκτονική μας κληρονομιά, αλλοιώνουμε την εθνική μας φυσιογνωμία, δίδουμε λαβή στους ξένους ότι φοβούμαστε την αλήθεια, ενώ δεν την γνωρίζουμε και τρέχουμε τουρίστες στην ελληνικότατη Αχρίδα, στο Κρούσοβο, το Μοναστήρι και αλλού για να θαυμάσουμε τ' αρχοντικά, τις εκκλησίες και τα μοναστήρια, που στη μεγάλη άγνοια της άγνοιας μας θεωρούμε πολιτιστική κληρονομιά των Σλάβων; Ξεχνούμε τους χορούς και τους σκοπούς του τόπου μας και σε παραδοσιακές γιορτές ή οργανωμένες εκδηλώσεις φέρνουμε συγκροτήματα γιουγκοσλάβικα, με κρατικές δαπάνες, κι αφού εκτελέσουν το πρόγραμμα τους, αφήνουμε επί μια και περισσότερη εβδομάδα να γυρίζουν τα χωριά μας στο όνομα του Ξένιου Δία, να σπέρνουν την προπαγάνδα τους «περί μακεδόνικης Εθνότητας».
Ποιος λοιπόν, φταίει αν το ανύπαρκτο αυτό ζήτημα, με τη συμπεριφορά μας το κάνουμε υπαρκτό;
Η αφέλεια μας κι η άγνοια μας κι όχι μόνον οι ξένοι, στους οποίους τα φορτώνουμε όλα για να καλύπτουμε τις δικές μας ευθύνες.
Τι πρέπει να γίνει;
Η απάντηση βγαίνει μόνη της: Να συνειδητοποιήσει ο κάθε ένας, πολίτες και πολιτεία, το χρέος προς τον τόπο.
Τα μνημεία μας, τα ήθη και τα έθιμα μας, η κοινωνική ζωή και οι εκδηλώσεις της, ο ελληνικός τρόπος ζωής κι όλα εκείνα τα στοιχεία της τέχνης και του λόγου, που αποτελούν την εθνική πολιτιστική μας κληρονομιά, πρέπει να είναι η τιμή και η περηφάνεια μας και η ταυτότητα της φυλής και της καταγωγής μας στην Ευρώπη των Εθνών. Είναι όλα αυτά οι φθεγγόμενοι λίθοι, που διδάσκουν πάντοτε. Όλα εκείνα τα οποία δεν μαθαίνετε παρά των υμετέρων διδασκάλων» τονίζει ο Μαργαρίτης Δήμιτσας από το 1896 ακόμη.
Να συνειδητοποιήσουν όλοι οι Έλληνες πρώτα, ότι υπάρχει μια χώρα πλούσια από τη φύση της, την ιστορία, τον πολιτιομό της τον πανάρχαιο ελληνικό, η Μακεδονία.
Κι αυτή η όμορφη χώρα, η γη της επαγγελίας, είναι η υψηλή σκοπιά της Ελλάδος από όπου διαδόθηκε το φως του πολιτισμού στα πέρατα της οικουμένης με τους πεζεταίρους του Μεγαλέξανδρου.
Πουλημένοι συγγραφείς, πλαστογράφοι ιστορικοί και πολιτικοί συμφεροντολόγοι, δημιούργησαν τον μύθο της Σλαβικής Μακεδονίας. Εμείς δεν έχομεν ανάγκη πλαστογραφήσεως της ιστορίας σαν τους πλαστογράφους των Σκοπίων, που θέλουν τον Ορφέα, το Μεγαλέξανδρο και τον Αριστοτέλη ως δικούς τους. Αψευδείς μάρτυρες και θερμοί κήρυκες της ελληνικότητας της Μακεδονίας είναι τα ψυχρά και άψυχα λιθάρια, τα μνημεία τέχνης και λόγου όλων των εποχών, τα οποία με στεντορεία φωνή διακηρύττουν, ότι η Μακεδονία μας «είναι οστούν τα οστά της Ελλάδος και σάρκα έκ της σαρκός της, καρδία και θεμέλιον τον Ελληνισμού».
Όλα αυτά είναι μάρτυρες της αδιάκοπης πορείας του Ελληνισμού, είναι η φωνή των νεκρών της χώρας αυτής «πούναι του Σλάβου τ' όραμα και του Ρωμιού η λαχτάρα», είναι η βοή των ζώντων.
Χρέος όλων να τα διατηρήσουμε και να τα προστατεύσουμε.
Η ιστορία το επιτάσσει, η πατρίδα θα μας ευγνωμονεί.
ΤΟ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΑΛΛΩΣΤΕ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΕΙΕΣ!!! (σημείωση του blog)
Πηγή : Το παραπάνω κείμενο είναι από ομιλία που έγινε σε εκδήλωση για τη Μακεδονία, την οποία οργάνωσε το κέντρο Μεσογειακών Σπουδών στο Κοβαντάρειο το Νοέμβριο του 1990.
Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου 2008
You can never change the fact that the MACEDONIANS were & are GREEKS
Ενός φίλου από τη Θεσσαλονίκη...
και ενός φίλου από την Αθήνα...
και ενός φίλου από την Αθήνα...
Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2008
3.500.000 ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΑΠΑΙΤΟΥΝ
Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
ΟΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ π.χ. «Β. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»
Αποτελούν επικίνδυνο τέχνασμα εκχώρησης της ονομασίας μας!
Νομιμοποιούν την ελεύθερη χρήση του από τους Σκοπιανούς!
Αποσυνδέουν την Ελλάδα από το Μακεδονία & τα παράγωγα!
Κατοχυρώνουν στα Σκόπια τη διεθνή ιδιοκτησία του!
Δωρίζουν το Όνομά μας στους Σφετεριστές!
Δικαιώνουν Τίτο, Στάλιν, Μπους!
ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΖΗΤΟΥΝ ΤΩΡΑ
ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ ΣΟΥ!
ΜΗΝ ΕΝΔΩΣΕΙΣ – ΜΗΝ ΥΠΟΧΩΡΕΙΣ
ΣΤΑΣΟΥ ΠΙΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΤΟ ΧΡΕΟΣ!
ΣΤΑΣΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΣ!
ΕΛΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΣΤΟ ΝΕΟ, ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ!
3.500.000 ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΑΠΑΙΤΟΥΝ
ΚΑΜΜΙΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ – ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ
ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΝΗΚΕΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ
ΔΕΝ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΔΩΡΙΖΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΠΑΡΑΧΩΡΕΙΤΑΙ
ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ!
Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ
3.500.000 ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Μακεδονία- Ελλάδα Οκτώβριος 2008
Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2008
Να μην χάσουμε το όνομα μας
Η στάση μας στο θέμα της Μακεδονίας είναι η λυδία λίθος για το σύνολο της εξωτερικής μας πολιτικής. Αν υποκύψουμε στους ωμούς εκβιασμούς και παραδώσουμε αμαχητί το όνομα ανοίγει ο ασκός του Αιόλου. Πέραν της διεθνούς ανυποληψίας και περιφρόνησης, δημιουργείται κακό προηγούμενο. Όλοι θα απαιτούν και εμείς θα επαιτούμε την σύμπραξη ανύπαρκτων συμμάχων. Ως γνωστόν οι μεγάλες δυνάμεις αναγάγουν συμπεράσματα για την πολιτική τους όχι με κριτήριο την «ετοιμότητα υποκλίσεων», αλλά με κριτήριο την ισχύ των κρατών στις περιφέρειες, την ικανότητα – αποφασιστικότητα των κυβερνήσεών τους να υπερασπίσουν τα εθνικά τους συμφέροντα και το ειδικό γεωπολιτικό βάρος που αναπτύσσουν στους περιφερειακούς συσχετισμούς ισχύος.
Έλεγε, ο Παπαρρηγόπουλος στον πρόλογο της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους»:
- «Οὐδέν ἔθνος ὑποχρεοῦται νά εἶναι μεγαλοφυές. Ἀλλ’ οὐδέν ἔθνος δύναται νά ὑπάρξει ἄνευ κοινοῦ νοός. Κοινός δέ νοῦς τῶν ἐθνῶν εἶναι ἡ κυβέρνησις».
Όλα δείχνουν πως οι Σλαβοβούλγαροι-Σκοπιανοί κατανοούν πως ευνοϊκή απόληξη του ζητήματος θα πετύχουν μόνο επί της νυν αμερικανικής κυβέρνησης. Άρα οδεύουμε προς ατιμωτική συναλλαγή: «Βόρεια Μακεδονία». Άν συμβεί το απευκταίο είναι σίγουρο πως οι Σκοπιανοί ευθύς θα καταπατήσουν τις υπογραφές τους και θα θέσουν, απο θέσεως ισχύος πλέον, όλα τα συμπαρομαρτούντα με το Σκοπιανό ζητήματα: αλυτρωτισμός, περιουσίες, ονοματοδοσία προϊόντων, τοπονυμίων, αεροδρομίων, «μακεδονική» εκκλησία, ιστορική κληρονομιά. Μας αναμένει, δεν έχει σημασία αν είναι το εγγύς ή το απώτερο μέλλον, το μακεδονικό Κόσοβο. Καί τότε θα ερωτηθούμε εμείς οι Μακεδόνες, οι γηγενείς. «Είστε Έλληνες ή Μακεδόνες; όσοι Έλληνες κάτω από τόν Όλυμπο… η Μακεδονία ανήκει στους Μακεδόνες».
Τυχόν υπογραφή σε κείμενο καταισχύνης και διασυρμού που θα αναγνωρίζει κράτος Μακεδονίας, θα τινάξει στον αέρα την ελληνική εκπαίδευση. Θα παρουσιαστούμε ενώπιον των μαθητών μας ψεύτες, υποκριτές, με έλλειψη φιλοπατρίας, αφού τόσα χρόνια διδάσκουμε μία και μοναδική Μακεδονία, αναπόσπαστο τμήμα του Ελληνισμού. Ελεγχόμαστε έτσι για την πνευματική μας ανεντιμότητα, για την παιδαγωγική μας ειλικρίνεια. Όταν αντικρίσουν οι μαθητές μας στις οθόνες τους Σλαβοβούλγαρους-Σκοπιανούς να πανηγυρίζουν για την υποκλοπή, και τους χάρτες να εμφανίζουν «Βόρεια Μακεδονία», τι θα τους πούμε το άλλο πρωί; Πως ο φιλότιμος και ευαίσθητος Έλληνας δάσκαλος θά ατενίσει το βλέμμα των μαθητών του;
Θα μας τοξεύει αλύπητα η απορία, η ειρωνεία, η αγωνία των παιδιών για την επερχόμενη θύελλα.
Την περίοδο της Τουρκοκρατίας οι γυναίκες έδιναν στο παιδί που βαφτίζανε μία ευχή: «Μη χάσεις το όνομα σου», υπονοώντας τον κίνδυνο αλλαξοπιστίας. Καί σήμερα στήν αλαλιασμένη εποχή μας μία πρέπει να είναι η ευχή και η προσευχή μας: να μην χάσουμε το όνομα μας, το όνομα μας πού είναι Μακεδονία.
Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2008
Όχι στην σύνθετη ονομασία. Ναι στην αλλαγή πορείας.
Η σύνθετη ονομασία είναι πολλαπλώς επικίνδυνη.
ένα βαρυσήμαντο άρθρο από το Πολιτικό Επιστήμων κ. Κωνσταντίνο Χολέβα
Για να είμαι ειλικρινής δεν πιστεύω ότι θα βγει κάτι σημαντικό από την νέα φάση διαπραγματεύσεων μεταξύ Αθηνών και Σκοπίων. Τα Σκόπια παραμένουν σταθερά στην αδιάλλακτη στάση τους, διότι τους δώσαμε δικαιώματα με τις συνεχείς λεκτικές υποχωρήσεις και παλινωδίες μας. Εν πάση περιπτώσει και επειδή προτείνεται από ορισμένους η λεγόμενη σύνθετη ονομασία, η οποία θα περιέχει τον όρο «Μακεδονία», θεωρώ υποχρέωσή μου ως Μακεδών να καταθέσω τους ακόλουθους προβληματισμούς:
Διαφωνώ με την σύνθετη ονομασία, διότι αποτελεί λανθασμένη στρατηγική εκ μέρους της Ελλάδος. Εμείς παρά την επίσημη θέση του 1992 , η οποία ζητούσε την απάλειψη του όρου Μακεδονία από το όνομα των Σκοπίων, δείχνουμε διάθεση μεγάλης υποχωρήσεως. Τα Σκόπια από το 1991 δεν έχουν υποχωρήσει ούτε ίντσα. Ούτε το πακέττο Πινέϊρο συζήτησαν ποτέ σοβαρά όπως δηλώνει ο Γκλιγκόροφ στα Απομνημονεύματά του. Όταν δείχνουμε διατεθειμένοι να υποχωρήσουμε απέναντι σε ένα πολυεθνικό κρατίδιο 2 εκατομμυρίων κατοίκων τότε τί μηνύματα στέλνουμε στην Τουρκία;
Διαφωνώ με κάθε ονομασία που θα περιέχει τον όρο Μακεδονία, διότι υπάρχει πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν μας το ενδεχόμενο διαλύσεως του κράτους των Σκοπίων. Οι Αλβανοί που αποτελούν το 30% του πληθυσμού έχουν ήδη δείξει και ενόπλως τις αποσχιστικές διαθέσεις τους το 2001. Έχουν ως συμμάχους δύο παράγοντες: Την εκρηκτική γεννητικότητά τους και την πρόθεση της διεθνούς κοινότητος να ανακηρύξει ανεξάρτητο Κοσσυφοπέδιο. Οι δυτικές περιοχές των Σκοπίων αναρτούν την αλβανική σημαία και αναμένουν να ενωθούν με τους αδελφούς τους του Κοσσυφοπεδίου. Το περασμένο Οκτώβρη παραιτήθηκε ο Αλβανός Πρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου της ΠΓΔΜ επειδή οι πλειοψηφούντες Σλάβοι δικαστές απηγόρευσαν την χρησιμοποίηση της αλβανικής σημαίας. Στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 26-10-2007 ο Αλί Αχμέτι, αρχηγός του μεγαλυτέρου αλβανικού κόμματος στα Σκόπια, απειλεί με νέα ανάφλεξη σαν εκείνη του 2001. Αισθανόμενοι την απειλή πολλοί Σλάβοι στρέφονται προς την απόκτηση βουλγαρικής υπηκοότητος, μεταξύ δε αυτών ο πρώην Πρωθυπουργός Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι.
Εάν, λοιπόν, το κράτος αυτό διαλυθεί μεταξύ Αλβανίας και Βουλγαρίας, τότε θα είναι έσχατος εξευτελισμός να έχουμε παραχωρήσει το όνομα, την Ιστορία και τον πολιτισμό μας σε ένα κράτος που δεν θα υπάρχει. Εάν κατορθώσει να μην διαλυθεί, το κράτος των Σκοπίων θα μεταβληθεί σε χαλαρή Ομοσπονδία με δύο τουλάχιστον καντόνια. Ένα υπό αλβανική και ένα υπό βουλγαρική κηδεμονία. Άρα η οποιαδήποτε παραχώρηση ονόματος με δική μας υπογραφή θα προσφερθεί ως καλοδεχούμενο δώρο στα ενδεχόμενα αλυτρωτικά και προπαγανδιστικά σχέδια των δύο αυτών γειτονικών χωρών.
Η σύνθετη ονομασία είναι πολλαπλώς επικίνδυνη. Ας μείνουν τα πράγματα ως έχουν τώρα –με απειλή και άσκηση ελληνικού ΒΕΤΟ- και ας περιμένουμε λίγα χρόνια για να δούμε αν θα επιβιώσει η κρατική οντότητα της ΠΓΔΜ.
Διαφωνώ με κάθε ονομασία που θα περιέχει το όνομα Μακεδονία, είτε ως σύνθετο είτε ως παράγωγο, διότι πίσω από το πρόβλημα του ονόματος κρύβεται το μεγάλο ερώτημα της εθνικής ταυτότητος. Αν με δική μας υπογραφή οι βόρειοι γείτονές μας ονομασθούν διεθνώς «Άνω Μακεδονία»ή «Νέα Μακεδονία» ή κάτι σχετικό τότε σε λίγα χρόνια ΑΥΤΟΙ θα καθιερωθούν παγκοσμίως ως Μακεδόνες και κληρονόμοι του ελληνομακεδονικού πολιτισμού. Τώρα τουλάχιστον έχουμε την δυνατότητα να διαφωνούμε με τις διαστρεβλώσεις τους, διότι δεν έχουμε βάλει καμμία τελική υπογραφή. Αν όμως βάλουμε την υπογραφή μας τότε την χάνουμε την ταυτότητα του Μακεδόνος! Εκατομμύρια Έλληνες Μακεδόνες στην Ελλάδα και στην Ομογένεια δεν θα μπορούμε πλέον να χρησιμοποιούμε αυτόν τον ιστορικό όρο. Θα είμαστε Βορειοθεσσαλοί ή κάτι τέτοιο. Σκεφθείτε το δράμα των Μακεδονικών Ομοσπονδιών στις ΗΠΑ , στον Καναδά κ. α. όταν θα τους απαγορευθεί η χρήση του όρου Μακεδόνες. Το πρόσφατο σχέδιο Νίμιτς έρριξε ήδη τις προειδοποιητικές βολές.
Διαφωνώ με την αποδοχή από την Ελλάδα μιας σύνθετης ονομασίας, διότι έτσι ενθαρρύνουμε με δική μας ευθύνη τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων. Εκείνοι μάς έχουν ανάγκη, όχι εμείς αυτούς.
Σέβομαι την γνώμη των καλοπροαίρετων συμπολιτών μας, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι μία σύνθετη ονομασία ( Νέα Μακεδονία ή Άνω Μακεδονία κλπ) είναι η μία αξιοπρεπής λύση για το όνομα του σκοπιανού κράτους. Όμως διαφωνώ ριζικά με την άποψή τους. Αν υπογράψουμε την σύνθετη ονομασία θα έχουμε συναινέσει με την δική μας υπογραφή ότι η Ιστορία και ο πολιτισμός της Μακεδονίας είναι κάτι ξεχωριστό και αποκομμένο από τον Ελληνισμό. Πολύ σύντομα το Άνω ή το Νέα θα ξεχασθεί ή θα περιέλθει σε αχρησία. Το Μακεδονία θα μείνει. Και σε τελευταία ανάλυση οι κάτοικοι αυτού του κράτους θα λέγονται Μακεδόνες. Δεν θα λέγονται Νεομακεδόνες ή Ανωμακεδόνες. Μπορεί να λέμε την χώρα Μεγάλη Βρετανία, αλλά οι κάτοικοι λέγονται Βρετανοί, όχι Μεγαλοβρετανοί. Στα αγγλικά η χώρα είναι Great Britain , αλλά οι πολίτες είναι British, όχι Great British. Οι Σκοπιανοί, λοιπόν, θα ακούονται διεθνώς ως Μακεδόνες και μάλιστα με την δική μας συμφωνία.
Πιστεύω, λοιπόν, ότι δεν έχουμε τίποτε αξιόλογο να προσδοκούμε από τον διάλογο υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Το μόνο που εισπράττουμε είναι οι ειρωνείες των Σκοπιανών πολιτικών. Φυσικά δεν θα αποχωρήσουμε από σεβασμό στους διεθνείς θεσμούς. Όμως χρειάζεται μία εναλλακτική στρατηγική. Προτείνω, λοιπόν, δέκα συγκεκριμένα σημεία για μία επανατοποθέτηση του ζητήματος.
Α) Να καταγγείλουμε την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995, διότι η σκοπιανή πλευρά παραβιάζει κατάφωρα το άρθρο 5,1 (που αναγνωρίζει ότι το όνομα αποτελεί πρόβλημα) και το άρθρο 7,1 (με το οποίο δεσμεύθηκε να μην ασκεί προπαγάνδα αλυτρωτική).
Β) Αποδεσμευμένοι από την Ενδιάμεση Συμφωνία να ασκήσουμε ΒΕΤΟ και σε οποιαδήποτε προσπάθεια εντάξεως των Σκοπίων στην Ευρ. Ένωση (μετά το ΝΑΤΟ) .
Γ) Να μεταφέρουμε το κέντρο βάρους στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Να ζητήσουμε από τον Συντονιστή Εξωτερικής Πολιτικής της Ε.Ε. κ. Χαβιέ Σολάνα να κάνει το ίδιο που έκανε τον Μάρτιο 2002, όταν ανάγκασε την Γιουγκοσλαβία να αλλάξει όνομα. Εν μιά νυκτί το κρατικό όνομα έγινε Σερβία -Μαυροβούνιο με απόφαση της Ε.Ε. και με την δικαιολογία ότι έτσι θα εδραιωθεί καλύτερα η σταθερότητα στην περιοχή. Αφού, λοιπόν, η αλλαγή ονομασίας προβληματικών κρατών αποτελεί δοκιμασμένη πολιτική της Ε.Ε. ας ζητήσουμε να γίνει το ίδιο με τα Σκόπια.
Δ) Να μην παρασυρόμαστε από τις Κασσάνδρες της ηττοπάθειας που ισχυρίζονται ότι αν (ξανά)ασκήσουμε ΒΕΤΟ θα «απομονωθούμε» από φίλους και συμμάχους. Τα ίδια μας έλεγαν και οι οπαδοί του Σχεδίου Ανάν. Τελικά οι Ελληνοκύπριοι είπαν ΟΧΙ, ευτυχώς, και ουδεμία καταστροφή συνέβη. Άλλωστε με πρόσφατη ανακοίνωση της η Ε.Ε. εξήγησε ότι δεν βιάζεται να συζητήση την υποψηφιότητα των Σκοπίων.
Ε) Με την αναθεώρηση του Συντάγματός μας να κατοχυρωθούν τα ονόματα των περιφερειών της χώρας μας μεταξύ των οποίων και το όνομα Μακεδονία. Όταν φωνάζουν οι Σκοπιανοί για το συνταγματικό τους όνομα θα απαντούμε ότι και για μας η Μακεδονία είναι συνταγματικώς κατοχυρωμένη.
Στ) Να αναβαθμισθεί και να καταστεί πανελλήνιος ο εορτασμός του Μακεδονικού Αγώνος, διότι εκεί βρίσκονται τα κλειδιά της ερμηνείας των σημερινών προβλημάτων.
Ζ) Να θέσουμε θέμα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητος στα Σκόπια καθώς και του διωκομένου Ορθοδόξου Αρχιεπισκόπου Αχρίδος Ιωάννη. Πρόκειται για τον εκφραστή της εκκλησιαστικής κανονικότητος, ο οποίος αρνείται τον όρο «Μακεδονική Εκκλησία».
Η) Να ζητήσουμε αντικειμενική απογραφή εθνοτήτων υπό την αιγίδα της Ε.Ε. Να δούμε τελικά πόσοι δηλώνουν Αλβανοί, Τούρκοι, Έλληνες, Σέρβοι, Βούλγαροι και πόσοι απομένουν να λέγονται «Μακεδόνες». Είναι πράγματι πλειοψηφία;
Θ) Να προβάλουμε διεθνώς με τεκμήρια –όπως είναι η σχετική έκδοση της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών- τον αλυτρωτισμό του ψευδομακεδονικού ιδεολογήματος.
Ι) Να διακηρύξουμε ότι έχουμε διάθεση φιλική προς τον ταλαιπωρημένο λαό του σκοπιανού κράτους. Αλλά είμαστε ενοχλημένοι από την διαπίστωση ότι η αύξηση των ελληνικών επενδύσεων αποθράσυνε αντί να αποδυναμώσει τον σκοπιανό εθνικισμό.
Όχι στην σύνθετη ονομασία. Ναι στην αλλαγή πορείας.
Δευτέρα 1 Σεπτεμβρίου 2008
Αυστραλία : Καταχώρηση Μακεδόνων (AMAC)
Πηγή: Ελεύθερος Τύπος.Με τίτλο «Περισσότερες ταραχές στα Βαλκάνια» καταχωρήθηκε στην εφημερίδα The Weekend Australian έγχρωμη διαφήμιση, μισής σελίδας από το ομογενειακό Αυστραλιανό Μακεδονικό Συμβουλευτικό Συμβούλιο (AMAC).
Στην καταχώρηση που γίνεται αναφορά στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και στα όσα επακολούθησαν στα Βαλκάνια, γίνεται ιστορική αναδρομή στην ευαίσθητη περιοχή, με την οποία τεκμηριώνονται οι ελληνικές θέσεις και καλούνται οι εμπλεκόμενοι να αναλογισθούν ότι «αν η FYROM αναγνωριστεί με το όνομα που επιδιώκει, τότε αυτό θα λειτουργήσει εις βάρος των δικαιωμάτων των Ελλήνων Μακεδόνων, της γλώσσας τους, της ιστορίας τους, του πολιτισμού τους και της κληρονομιάς τους».
Μεταξύ άλλων, επισημαίνεται ότι η διεθνής κοινότητα -και η Αυστραλία- θα πρέπει να κατανοήσουν τι πρέπει να υποστηρίζουν, όταν αναγνωρίζουν μια νέα χώρα.
«Η υποστήριξη της αυτοδιάθεσης μιας χώρας δεν θα πρέπει ποτέ να γίνεται σε βάρος μια άλλης, όπως έγινε πρόσφατα και με την ανεξαρτοποίηση του Κοσόβου», τονίζεται.
Επιπλέον, στη διαφήμιση αποτυπώνονται και τέσσερις φωτογραφίες από πρόσφατες διαδηλώσεις Σκοπιανών της Αυστραλίας, που συνοδεύονται από λεζάντες, προσβλητικές προς την ιστορία και το εθνικό σύμβολο της Ελλάδος.
«Όπως φαίνεται και από τις κινητοποιήσεις τους -αναφέρεται στο κείμενο- στόχος τους είναι η δημιουργία της Μεγάλης Μακεδονίας».
Στη συνέχεια, γίνεται αναφορά στην πολιτική των αυστραλιανών κυβερνήσεων, από το 1994 έως σήμερα, οι οποίες -όπως τονίζεται- ενθαρρύνουν τα Σκόπια να βρουν μια λύση στο θέμα της ονομασίας στη διαφορά τους με την Αθήνα. «Η λύση αυτή θα πρέπει να περιλαμβάνει τον τερματισμό της αλυτρωτικής προπαγάνδας και τις εθνικιστικές κορώνες και να προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων», προστίθεται.
Η καταχώρηση καταλήγει με την παρατήρηση ότι «στην πολυπολιτισμική αυστραλιανή κοινωνία είναι απαραίτητο να γίνονται σεβαστά τα εθνικά σύμβολα και η ταυτότητα του καθενός, κάτι που έχει επιτευχθεί έως τώρα και για αυτό υπάρχει μια αρμονική κοινωνική συνοχή. Οι πολιτικές διαμαρτυρίες είναι αποδεχτές, αλλά όχι και η μη ανοχή στις πολιτιστικές διαφορές».
Το AMAC παραθέτει και την διεύθυνση της ιστοσελίδας του που είναι η εξής : www.macedonian.com.au.Κυριακή 31 Αυγούστου 2008
Macedonians are Greeks
Macedonians (Greek: Μακεδόνες, Makedónes ) is the term by which ethnic Greeks originating from the geographical region of Macedonia, a province in northern Greece.
The Macedonians have a strong regional identity, manifested both in Greece and by emigrant groups in the Greek diaspora.
This sense of identity has been highlighted in the context of the Macedonian naming dispute after the Breakup of Yugoslavia, in which Greece objects to its northern neighbour calling itself the "Republic of Macedonia", since explicit self-identification as Macedonian is a matter of national pride for many Greeks.
A characteristic expression of this attitude could be seen when Greek newspapers reported in big headlines a declaration by Prime Minister Kostas Karamanlis at a meeting of the Council of Europe in Strasbourg in January 2007, saying that
"I myself am a Macedonian, and another two and a half million Greeks are Macedonians."
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
